Hier schaam ik me niet (meer) voor

Before Sunset web

Ze zijn ongeloofwaardig, maar toch word ik er elke keer zo blij van. Ze zijn voorspelbaar, maar dat kan me niets schelen. En ook al is het fictie, ik raak erdoor in de knuffelstemming. Romantische films: ik heb er een zwak voor.

Dit is mijn top-3 van favoriete scènes:

1. Before Sunrise (1995)
Het eerste deel van de trilogie, die ik afgelopen zomer achter elkaar heb gekeken. Ik vond er meteen mijn ultiemste romantische scène in. Daarin zitten de hoofdrolspelers Jesse (Ethan Hawke) en Céline (Julie Delpy) diep in de nacht aan tafel in een Weens restaurant. Ze hebben elkaar eerder op de dag in de trein ontmoet en spontaan besluiten ze allebei in Wenen uit te stappen om een etmaal met elkaar door te brengen.

In het restaurant doen ze alsof ze naar huis bellen om door te geven dat ze later arriveren dan was gepland. Wat volgt is een liefdesverklaring aan elkaar, indirect via een fictief telefoongesprek met iemand anders. Hun openhartigheid raakt me; Céline en Jesse doen net of de persoon in kwestie niet aan de andere kant van de tafel zit. Ontroerend en hilarisch tegelijkertijd.

Wat de trilogie (‘Before Sunset’ en ‘Before Midnight’ heten de andere delen) boeiend maakt, is dat het een realistisch beeld geeft over hoe zelfs een perfecte liefde kan eindigen in gekibbel. Moraal: liefde is niet vanzelfsprekend, hoe sterk het ook begint.

2. Notting Hill (1999)
Ik zag deze film voor het eerst in de bioscoop. En later nog talloze keren op dvd. Hij staat nog steeds in mijn kast, voor het geval ik zin heb in die stuntelige Hugh Grant, waar Julia Roberts verliefd op wordt. Het gaat over een beroemde actrice die toch valt voor de simpele, hardwerkende jongen. Het plot van Notting Hill is ongeloofwaardig, maar briljant. Zeker door de begeleiding van de titelsong ‘She’ door Elvis Costello.

Nadat William Thacker (Grant) de actrice Anna Scott (Roberts) de deur wijst nadat ze hem de liefde heeft verklaard, krijgt hij natuurlijk spijt. Hij racet naar de persconferentie van Anna Scott in een zaal bomvol journalisten. Wat er dan gebeurt, kun je beter bekijken.

3. P.S. I Love You (2007)
Qua verhaal is dit een vreemde eend in de bijt, want aan het begin heeft Holly (Hilary Swank) haar ideale man Gerry (Gerard Butler) al gevonden. Die overlijdt, maar hij ontpopt zich postuum als romanticus van de eeuw. Op Holly’s eerste verjaardag na zijn dood krijgt ze een taperecorder waarop Gerry iets heeft ingesproken. Hij heeft een stapel brieven geschreven die zij een voor een ontvangt.

Daarin spoort hij haar aan om uit te gaan en dóór te leven. De beste scène vind ik de verjaardagsscène (het specifieke fragment heb ik niet kunnen vinden), omdat daarin het verrassingselement van de film zit.