Dit toont de kracht van media

Foto Muziekhandel Wil Mout‘Ik vertel verhalen die mensen raken.‘ Zo begint mijn pitch. “Wat schrijf je dan zoal?”, is vaak de logische vervolgvraag van mijn gesprekspartner. Trots ben ik op het verhaal over muziekwinkel Wil Mout in Oud-Beijerland, die ik redde van gedwongen sluiting. Dit voorbeeld toont de kracht van media.

De muziekwinkel- en school van Wil Mout ligt op mijn wandelroute van huis naar het dorp. Het is eind november 2014 als het stoepbord voor de winkel mijn aandacht trekt. ‘Opheffingsuitverkoop’ staat er in grote letters op.

Ping! – mijn nieuwssensor springt aan. Volgens mij is de muziekwinkel nog de enige in het dorp, wat is er aan de hand?

Enige muziekwinkel in de Hoekse Waard
Spontaan stap ik naar binnen om te vragen wat het bord buiten betekent. Ik tref Wil Mout direct en ze doet openhartig haar verhaal. Ze is inderdaad nog de enige muziekwinkel van de hele Hoekse Waard nota bene, maar nu moet ze misschien sluiten.

‘Opheffingsuitverkoop’ staat er in grote letters. Ping! – mijn nieuwssensor springt aan.

Fonkelende ogen van nijd
De reden ligt niet bij haar zelf. De bank waar ze een doorlopende lening afsloot, heeft door de tegenvallende winsten geen vertrouwen meer in haar zaak. “Zonder overleg vooraf kreeg ik ineens van de bank te horen dat mijn krediet ging stoppen.” Haar ogen fonkelen van nijd. “Daarom moet ik mijn schuld afbetalen en dat hoop ik te kunnen doen door een grootse uitverkoop.” Terwijl ze haar ziel en zaligheid in haar bedrijf stopt – ze maakt weken van zestig uur en verdient relatief weinig zegt ze –heeft ze waarschijnlijk geen anders keus dan stoppen.

‘Tranen om opheffing’
Ik stel haar voor om het verhaal in de krant te zetten en ze stemt ermee in. Op 9 december 2014 verschijnt het artikel in het AD op de Hoekse Waardpagina’s. ‘Tranen om opheffing’ luidt de titel, verwijzend naar vaste klanten die geschrokken de winkel binnenstappen vanwege de alarmerende opheffingsuitverkoop.

“Ik ben opgelucht en blij, en de sfeer binnen het team is voelbaar anders.”

Mooi nieuws
Een paar dagen later belt Wil Mout me op. Ze wil me hartelijk bedanken voor het stuk. Bovendien heeft ze mooi nieuws: ze is benaderd door een Hoekse Waards bedrijf dat haar lening en hypotheek bij de bank overneemt, zodat zij door kan. Haar stem klinkt opgetogen, heel anders dan toen ik haar eerder sprak in haar winkel. Ook dat kwam natuurlijk in de krant.

“Ik ben opgelucht en blij, en de sfeer binnen het team is voelbaar anders.” Het reddende bedrijf wil anoniem blijven, maar de eigenaar schiet Mout te hulp, omdat die het belangrijk vindt dat muziekonderwijs voor kinderen blijft bestaan.

Opkrabbelen
‘Wij gaan door’, is een paar weken later de nieuwe kreet op het stoepbord voor de winkel. Ik ben blij voor Wil Mout dat ik toen haar winkel binnenstapte en dat haar verhaal zo’n goede afloop heeft gekregen. Nu, dik een jaar later, staan de muziekwinkel en –school nog steeds overeind, maar het is nog geen hosanna. Mout: “We krabbelen weer (langzaam) op, maar het blijft moeilijk.”

Muziekhandel Wil Mout 09-12-14

 

 

 

 

Hier schaam ik me niet (meer) voor

Before Sunset web

Ze zijn ongeloofwaardig, maar toch word ik er elke keer zo blij van. Ze zijn voorspelbaar, maar dat kan me niets schelen. En ook al is het fictie, ik raak erdoor in de knuffelstemming. Romantische films: ik heb er een zwak voor.

Dit is mijn top-3 van favoriete scènes:

1. Before Sunrise (1995)
Het eerste deel van de trilogie, die ik afgelopen zomer achter elkaar heb gekeken. Ik vond er meteen mijn ultiemste romantische scène in. Daarin zitten de hoofdrolspelers Jesse (Ethan Hawke) en Céline (Julie Delpy) diep in de nacht aan tafel in een Weens restaurant. Ze hebben elkaar eerder op de dag in de trein ontmoet en spontaan besluiten ze allebei in Wenen uit te stappen om een etmaal met elkaar door te brengen.

In het restaurant doen ze alsof ze naar huis bellen om door te geven dat ze later arriveren dan was gepland. Wat volgt, is een liefdesverklaring aan elkaar, indirect via een fictief telefoongesprek met iemand anders. Hun openhartigheid raakt me; Céline en Jesse doen net of de persoon in kwestie niet aan de andere kant van de tafel zit. Ontroerend en hilarisch tegelijkertijd.

Wat de trilogie (‘Before Sunset’ en ‘Before Midnight’ heten de andere delen) boeiend maakt, is dat het een realistisch beeld geeft over hoe zelfs een perfect begonnen liefde eindigt in gekibbel. Moraal: liefde is niet vanzelfsprekend en je moet eraan blijven werken, hoe sterk het ook begint.

2. Notting Hill (1999)
Ik zag deze film voor het eerst in de bioscoop. En later nog talloze keren op dvd. Hij staat nog steeds in mijn kast, voor het geval ik zin heb in die stuntelige Hugh Grant, waar Julia Roberts verliefd op wordt. Het gaat over een beroemde actrice die toch valt voor de simpele, hardwerkende jongen. Het plot van Notting Hill is ongeloofwaardig, maar briljant. Zeker door de begeleiding van de titelsong ‘She’ door Elvis Costello.

Nadat William Thacker (Grant) de actrice Anna Scott (Roberts) de deur wijst nadat ze hem de liefde heeft verklaard, krijgt hij natuurlijk spijt. Hij racet naar de persconferentie van Anna Scott in een zaal bomvol journalisten. Wat er dan gebeurt, kun je beter bekijken.

3. P.S. I Love You (2007)
Qua verhaal is dit een vreemde eend in de bijt, want aan het begin heeft Holly (Hilary Swank) haar ideale man Gerry (Gerard Butler) al gevonden. Die overlijdt, maar hij ontpopt zich postuum als romanticus van de eeuw. Op Holly’s eerste verjaardag na zijn dood krijgt ze een taperecorder waarop Gerry iets heeft ingesproken. Hij heeft een stapel brieven geschreven die zij een voor een ontvangt.

Daarin spoort hij haar aan om uit te gaan en dóór te leven. De beste scène vind ik de verjaardagsscène (het specifieke fragment heb ik niet kunnen vinden), omdat daarin het verrassingselement van de film zit.

Dit maakt je meteen gelukkig

Dit-maakt-je-meteen-gelukkigGeef een compliment, of begin een praatje met een onbekende. Daar maak je niet alleen de ander blij mee, maar dit maakt je meteen gelukkig. Jouw positiviteit doet wonderen, echt!

Een jaar of tien was ik, toen ik op een zaterdagmiddag in meisjesblad Tina een advertentie zag staan:

‘Wie-o-wie heeft er spullen voor mij van Laura Pausini?’

Een zielsverwant! Iemand die ook idolaat was van die Italiaanse zoetsappige zangeres.

Meteen begon ik deze M. uit Friesland een brief te schrijven; spullen kon ik haar weliswaar niet geven (ik was net lekker op dreef met mijn eigen verzameling, dus ze moest het doen met kopieën), maar contact houden leek me fantastisch.

Lauraliefde
De brief ging diezelfde middag op de bus en twee weken later (ik begon me net af te vragen of ze wel mijn zielsverwant was) kreeg ik antwoord. Meteen was ik het wachten vergeten, want M. en ik hadden elkaar duidelijk gevonden.

Jaren zijn we blijven schrijven tot de bovenbouw van de middelbare school. En drie zomers geleden heb ik haar opgezocht in Lausanne, waar ze woont en werkt. Al haar brieven heb ik daar achtergelaten – tijdens de heenreis heb ik me nog kapot gelachen om de inhoud.

Complimenteer, maar wel gemeend
Dit verhaal laat zien wat er kan gebeuren als je spontaan op iemand reageert. Ik doe het nu nog steeds: ik geef bekenden of onbekenden spontaan een compliment (gemeend, anders hoef je het niet te doen), ik maak me bekend bij mensen die hetzelfde denken als ik (want zielsverwanten), en ik benoem het als anderen me raken. Zowel online, als offline.

Hoor of lees je iets dat je raakt? Bel op! Ook al is het een onbekende. Dat is juist des te leuker; als onbekenden vijf minuten de tijd nemen om je iets te zeggen.

‘Lieve actie’
Dat voelt voor mij goed om te doen, en het effect is altijd positief. Zo stuurde ik eens een ik-wens-jullie-succes-mail naar twee onbekende meiden die ook net hun tekstbureau waren begonnen. Kreeg ik een hartverwarmend mailtje terug dat ze mijn actie zo lief vonden: mijn dag kon niet meer stuk.
<glunder, glunder>

Doe het ook bij een onbekende
Dat gun ik iedereen: een gemeend compliment krijgen (wel accepteren!), iemand treffen met dezelfde filosofie of hetzelfde motto (de befaamde klik), of een bevestiging krijgen dat je op de goede weg bent. Hoor of lees je daarom iets dat je raakt? Bel hem of haar op, of stuur een mail. Ook al is het een onbekende (zelf de wetenschap zegt dat dit je blij maakt). Dat is juist des te leuker; als onbekenden vijf minuten de tijd nemen om je iets te zeggen.

Voor ondernemers is het bovendien de perfecte manier om contact te leggen.

De eerste keer is misschien eng, maar bij een goede respons ga je het vast vaker doen. Voor ondernemers is het bovendien de perfecte manier om contact te leggen.

Oma’s genen
Laatst kwam ik erachter van wie ik het heb: van mijn oma van 92. Ik ken genoeg voorbeelden van haar spontane acties (waarvan ik nu pas de waarde leer inzien); ik noem er eentje.

Verguld was ze met het artikel over mij in het krantje van supermarkt Dirk van den Broek. Dan aarzelt ze geen moment en belt het enige telefoonnummer dat ze kan vinden in het krantje. Het was de marketing- en salesafdeling, of zoals mijn oma zegt: “een vrouw van de reclame-afdeling”. In een paar minuten ratelt ze haar verhaalt af. En lól dat ze daar zelf in heeft.

Het zullen dus de genen zijn.

Interview Dirk van de Broek